14:09:20 1398/2/4

نویسنده "راننده تاکسی": دیگر به آمریکایی بودنم افتخار نمی کنم



پل ژوزف شریدر، فیلمنامه‌نویس و کارگردان مطرح سینمای آمریکا، که از جمله کارهای وی نوشتن فیلمنامه "راننده تاکسی" است، می گوید که دیگر به امریکایی بودنش افتخار نمی کند.

به گزارش نوداد نیوز، او که مهمان ویژه سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر است، چهارشنبه (چهارم اردیبهشت‌ماه) در نشستی خبری در پردیس چارسو درباره تحریم‌های ترامپ علیه ایران و آسیب‌های آن به هنرمندان و سینما و میزان اثرگذاری این هنر با ابراز تأسف از تحریم‌ها گفته: الان دورانی است که نمی‌شود به آمریکایی بودن افتخار کرد در حالی که من همیشه و حتی زمان جنگ ویتنام به آمریکایی بودنم افتخار می‌کردم. در حال حاضر آنچه پیش آمده به بهانه تغییر رژیم ایران و در واقع برای دستیابی به نفت و منابع طبیعی شما است و این چیزی است که در ۱۰۰ سال گذشته وجود داشته و تأثیر یک هنرمند در مقایسه با ماشین پروپاگاندا خیلی اندک است. به همین دلیل به نظرم این وضعیت بسیار عذاب‌آور است.

این فیلمنامه نویس مطرح به سوالی درباره جایگاه سینمای ایران در دنیا و شناختش از سینمای ایران اینگونه پاسخ داد:

درباره جایگاه سینمای ایران که تردیدی نیست چون جایگاه ویژه‌ای دارد. در ۱۵ سال گذشته سه نهضت ملی سینمای ایران، رومانی و آرژانتین شکل گرفته و همیشه این انتظار می‌رود که در هر جشنواره‌ای از سینمای ایران فیلمی حضور داشته باشد.

برای بیشتر ما در غرب، سینمای ایران با کیارستمی شروع شد ولی بعد به فرهادی رسیدیم و حالا هم فیلم‌های دیگری هستند. یکی از دوستان من گادفری چیشایر (منتقد آمریکایی) است که فیلم‌های ایرانی زیادی دیده و کتابی درباره سینمای ایران می‌نویسد و به من فیلم‌های ایرانی پیشنهاد می‌دهد.

تا جایی که من می‌دانم دو نوع سینما در ایران وجود دارد؛ یکی برای مجامع عمومی است و یکی هم داخلی و من بیشتر فیلم‌هایی را دیده‌ام که بیرون نمایش داشته‌اند، اما فیلم‌هایی را که درباره جنگ بوده چون خارج از کشور چندان نمایشی نداشته مسلماً ندیده‌ام. شما مثل فیلیپین دو سینمای داخلی و خارجی دارید و به همین دلیل دو جشنواره فجر هم دارید. با این حال من هیچ‌کدام از کارگردان‌ها مثل کیارستمی، فرهادی و پناهی را سیاسی نمی‌دانم. ولی می‌دانم فیلم‌های سیاسی جذابی می‌شود اینجا ساخت که البته امکانش را ندارید.

او همچنین درباره آینده سینما با وجود شبکه‌های مختلف و کمپانی‌هایی مثل نتفلیکس بیان کرد: من فکر می‌کنم در این صد سال هرچه آموختیم خیلی به کارمان نیاید چون همه چیز تغییر کرده، مدت زمان فیلم‌ها عوض شده و اینکه کجا فیلم ببینیم و چگونگی پخش و عرضه همگی تغییر کرده است. من قبلاً فکر می‌کردم در یک مقطع گذار هستیم ولی الان فکر می‌کنم در یک مقطع گذار دائم هستیم. الان دیگر بازار هدف، آمریکایی‌ها نیستند بلکه برای چینی‌ها می‌سازیم، مثل «انتقام‌جویان» که فروشش در چین با ۲۷ میلیون دلار شروع شد.

الان یک عامل دیگر در ارتباط با فناوری جدید وجود دارد و در حالی‌که فیلم‌ها منحصر به کلاس خاصی از فیلم‌سازان بودند، تکنولوژی این مرزها را شکسته و هر کسی می‌تواند فیلم بسازد. پس خبر خوب برای آینده سینما این است که هر کسی می‌تواند فیلم بسازد ولی خبر بد این است که دیگر نمی‌شود امرار معاش کرد.

شریدر در ادامه درباره جایزه اسکار نیز اظهار نظر جالبی داشت: من احترام زیادی برای مراسم اسکار قائل نیستم و درست است که امسال نامزد شده بودم ولی نمی‌دانم اگر جایزه می‌گرفتم چه حسی داشتم از اینکه جایزه‌ای بگیرم که اهدکنندگانش برایم ارزشی ندارند. اسکار نوعی از اولویت‌بندی کاذب است و مردم اغلب فراموش می‌کنند چه کسی برنده می‌شود.

0
0

نسخه قابل چاپ

پست های مرتبط

از سراسر وب

نظر ها